hissettiklerim

galiba ankarayı özlüyorum bennnnn...

evet 2 gündür ankaraydayım. hava nasıl soğuk ve karlı, artık bahar gelsin istiyorum.

çok farklı ruh hali içindeyim son zamanlarda, ailemde uzakta yaşadığım için onlarla vakit geçirmeyi özlüyorum. ankaraya geldiğimde canım evden dışarı çıkmak istemiyor. annemin dizinin dibinden ayrılmak istemiyorum.

2 gündür sabah uyandığımda mutfaktan sesler geliyor. ben üstümü giyinip de mutfağa geçtiğimde kahvaltı hazır oluyor. (ellerin dert görmesin anneciğim) annelik nasıl bir duygudur. nasıl bir fedakarlıktır. sabah erkenden kalkıp bana kahvaltı hazırlıyor. hala küçücük bir çocukmuşum gibi, şunuda ye bunuda ye... bende küçük kapsrisler yapıyorum. yemicem diye...

özlüyorum annemi,babamı...

uzakta olunca daha da iyi anlıyorsunuz ailenizin kıymetini... akşam eve geldiğinizde evde birilerinin olmasını, kapıya yaklaştığınızda evden yemek kokularının gelmesini...

yaşadığınız şeyleri biran önce eve gidipte annenize anlatacak olmanın heyecanını...

işte bütün bunları yaşarken birde aynı zamanda ankarada olmak, ben yılbaşına yakın tunalı caddesini, tunalı caddesinden bakanlıklar ve kızılaya doğru yürümeyi çok severim. yılbaşında bütün caddeler, mağazalar süslenmiş olur. her yer ışıl ışıl hele birde kar yağıyorsa ooo acayip keyifli... o sokaklarda satıcılar özelliklede nergis çok severim. o sokuklarda nefis kokusu ve görüntüsü ile beni çok etkiler

hele birde elleriniz soğuktan donmuşken kestane alıpta hem elinizi ısıtıp hemde yemenin keyfini bana sorun birde...bazen düşünüyorumda yemek yemek hayatımızda ne kadar çok yer kaplıyor. benim için ise yemek yemek acayip büyük bir zevk, tok olsam bile yemek yiyebiliyorum ben. işte böyle oluncada sonuç kilolar... neyse ben fazla yemek muhabbetine girmeyim şimdi (acıktım galiba) bütün blogcular rejimde olduğu için etkilemek istemem.