kar ve özlem

dışarısı buz gibi...
kar gene nazlı yağsam mı?
yağmasam mı?
biraz benim ruhum gibi
yapsam mı? yapmasam mı?
bu soğukda klasik cumartesi pazarını yaparken dondum...
allah evi olmayanlara yardım etsin.
uzun zamandır var bu içimdeki özlem...
canım dostlarımı özledim.
hayat ne garip bir dönem onsuz 1 gün bile geçirmediğiniz insanlar...
şimdi zaklardalar...
hep yanınınzda olduklarını,hep akıllarında olduğunuzu biliyorsunuz ama...
şöyle bir düşününce
ne zamandır?
gecenin bir yarılarına kadar oturup muhabbet etmemişiz?
ne zamandır, yüzyüze görüşememişiz?
ANLATACAK, KONUŞACAK, PAYLAŞAK o kadar çok şey birikmiş ki...
şu bahar gelsede, bahar turlarına başlasakda görüşsek sevdiklerimle...
seni özledim handanım, doğacım o kadar büyümüş ki...
ben sadece fotolarından görebiliyorum.
teyzesi doğayla vakit geçirmek istiyor...
seni özledim yasemincim.
seninle bir cafede oturup kahve içim konuşmayı...
geç saatlere kadar oyurup..
kahvaltı muhabbetlerini...
sizleri seviyorum.

cümlenin içindekiler

içimde bazen öyle bir heyecan oluyor ki,
göğsümün içinde bir kelebek pır pır ardından o kelebek uçup kaçamayıp sanki bir file dönüşüp midemin tam ortasına oturuyor...
işte hala bunları hissetmek çok güzelll...
hala heyecanlanmak, hala hissetmek kelimeleri
vurgulaya vurgulaya konuşmak, tam üstüne basmak..
hakkını vermek, konuşurken duyguyu ve çoşkuyu verip,
dinletmek ve seyretmek...
artık duygularda mı yitiriliyor, sanki duygu fakiri olmuşuz...
kimseye belli edilmeyen duygulara
sadece tv karşısında bir şeyler izlerken, etrafda yabancı yokken tepki verebilir.
ağlayabilir olmuşuz sanki
artık konuşurken daha uzun cümleler kuruyoruz sankiii..
ama bu cümlelerin içindeki kelimelerin anlamları havada;
ne duygu var içinde nede bir his...
bu yüzden uzun cümleler kurulsada,
ağırlığı olmayan hiç bir şey anlaşılmayan,
kafada sadece soru işaret yaratan cümleler!!!
hatta bazen bu dumur halindende çıkmışız,
kelimeler bizi dumura uğratmıyor anlamadığımız için...
öylesine söylenmiş sözler topluluğu diye bakılıyor...
zaman geçsin, diye edilen muhabbetlerin sonunda
çıkarılacak ne bir ders, ne bir sonuç var ortada...
koskoca bir boşlukdan başka

kırmızı

kırmızıya taktığım günlerden birindeyim. yine büyük bir tutkuyla bağlandım. her yerde kırmızı görmek istiyorum. tırnaklarımda, dudaklarımda, üstümde , başımda...

yine bir yorgunluk çöktü üstüme sabahları kafamı kaldıramıyorum. hele ki bu sabah gördüğüm rüyadan sonra... bütün gece ağladım sanırım...rüyamda...
öyle etkilenmişim ki...
rüyamda annem ölüyormuş...allah uzun ömürler versin..
nasıl zor bir durum hala kendime gelemedim. aklıma geldikçe uffff...
bu aralar elim yavaş, ruhum yavaş, hareketlerim, beynimin algılayışı yavaş...
ağır bir tosbaaa gibi hissediyorum kendimi...
kiloda almışım. bu klasik kış için aldığım kilolardan mı?
yoksa kullandığım ilaçdanmı alınan kilo anlayamadım. ama ağır ağır şiştiğimi hissediyorum.
kendime bir taç yaptım...
cd'liğimi ve şaraplığımı boyadım.
tabiki kırmızı-siyaha....
en kat verniğide attıkdan sonra fotosunu koyacağım...
tabiii daha süslenmeleride lazım...

başlamak

hani eskilerden bie söz var ya...
başlamak...
başlamak bitirmenin yarıdır diye...
işte benim için bu söz eskilerde kalmış...
eskiden bir şeye başladımmı?
bitirmeden başından ayrılmazmışım!
ya şimdi ne oldu,
şimdi neden böyle...
şimdi başladığım şey başladığımla kalıyor artık...
tabiki herşey konusunda değil.
yapmak zorunda olduğum ve yapmakda çokda isdekli olmadığım şeylerde
bu böyle, başladım, biraz ilerledim.
işte takıldım kaldım.
işte artık başlamak, başlanılanın yarım kaldığı anmış

barcelonaaaa

çok istesem....

çok istediğimi dünyaya böyle söylesem...

belki benim kocada buradan görür...

belki bir yolunu bulur izin alır süpriz yapar diye hayal kursam..

belki olur ...

hııı belli mi olur?

neden acaba burası, neden ispanyada başka bir ülke değil...

nedenini anlamadım ama mutlaka bir nedeni var...

biliyorum koca,sende istiyorsun...

ama şu stresin ve daha önemli olan diğer şeyleri halledersek inşallah temmuzdan sonra olur belki dimi??*