safım saf

ben mi çok safım neyim anlamadım.
etrafımdaki insanlara bakıyorumda, ne planlar, ne entrikalar, ne maskeler...
bütün bunlardan sonrada hiç bir şey yokmuş gibi davranmalar...
nasıl yapabilir bir insan, nasıl hiç bir şey olmamış gibi davranabilir.
çokda samimi olmadığım insanlar benim onları evime davet etmediğim için başka birine laf etmişler.bende bunun üstüne davet etmek zorunda kaldım. davet ettiğimde gayet sıcak bir ses tonuyla gerek yok davet etmene, ne gerek var falan dedi.
ve ardındanda ben yarın için davet edince, gelmiş kadar oldum. çok sağol falan dedi.
fakat asıl sebep çocuğu okul olduğu için erken yatıyormuş ondan hafta içi gelemezlermiş. haftasonu gelelim dedi.
benimde tepem attı. ben mi çok abartıyorum acaba;
çok samimi olmadığım bir insan beni davet etse, şu gün değilde bugun gelelim, diyemem.
ayrıca çocuk erken yattığı içinde hafta içi gelmemezlik yapmam. zaten çok samimi olmadığın bir insanın evinde kaç saat oturabilirsin.
ayrıca arkasından konuşupta yüzünede öyle tatlım, canım, kuzum falan hiççç yapamam.
nasıl insan bunlar ben anlamıyorum.
bazen öyle şeyler düşünüyorum ki;
ben istemesemde insanlara hayır diyemiyorum;insanları kırmamak adına...
ben bir şeyi yapmak istemesemde insanları üzmemek adına yapıyorum...
bunları yaptığımda da ya kendimi kişiliksiz hissediyorum. ya da insanları üzmeyeyim diye kendim, insanları kırmayayım diye kendimi kırıyorum.
kararlı bir insan değilim. kararımı, istediğimi net bir şekilde karşımdaki insan ifade edemiyorum sanırım.
burada yaşamak benim böyle olmama neden oldu...yoksa hep mi böyleydim.
küçük bir yer insanlar ne düşünür, ne der diye...
istemesemde bazı şeyleri yapmak zorunda kalıyorum.
hayat bu mu yoksa!!!!
yoksa ben başkalarının hayatını mı yaşıyorum.
p.s: bundan sonra biraz daha kendi istediklerime göre yaşıcam.
bu arada geçen sene yapacaklarıma eklediğim bir şeyi yapamadım. bu senekiler listesine alınacak.