dünya madenciler günü

evet bugün 4 aralık "DÜNYA MADENCİLER GÜNÜ"
öncelikle kocamın dünya madenciler gününü...
sonrada tüm madencilerin ve kendimin veeee
son olarakda ekmeğini madende çalışıp kazanan herkezin dünya madenciler gününü kutluyorum.

flashforward

evet heyecanla takipdeyim. sanırım sabırlı bir insan değilim. bu yüzden dizileri bu şekilde izlemekten hoşlanmıyorum. bana tüm bölümlerini verecekler, bende tamamen nutellalı bir hayatla mümkün olduğunca hatta son raddeye kadar tuvaletimi tutup, yerimden kalkmadan ardı ardına dizi izleyeyim.
sanırım. ruhumda bir abartizm(bunuda ben buldum. abartma, aşırıya kapma dürtüsü) var. dengeli bir hayat süremiyorum sanırım. bir dönem bütün zamanımı kitap okuyarak, bir dönem film izleyerek, bir dönem dikiş, hatta bir dönem hiç bir şey yapmayarak geçiriyorum. düzelebilirmiyim.
epey bir zamandır. kendimde fark ettiğim başka bir şey daha var. dikkat dağınıklığı, konsantre olamama sorunu...bu neden kaynaklanıyor bilmiyorum. zamanı iyi kullanamadığımdan kaynaklı aynı anda bir çok şeyi yapma isteği...tabiiii bu istek beni dürterken ben nasıl yaptığım 1 tanecik işe konsantre olabilirim. tabiki olamıyorum.
her yerde yılbaşı hazırlıkları ne güzel. şimdi büyük şehirlerde olmak vardı... ankaranın en çok bu yanını seviyorum. şimdi ne güzeldir. mağaza vitrinleri süslenmiştir. sokaklar yakında süslenir. her yer ışıl ışıl ne güzel...bizim buralarda bir şey yok...kendi halimizde yılbaşı planları, hazırlıkları derdindeyiz.
p.S: foto http://www.flashforwardtr.com/ adresinden alınmıştır.
bakın düşüncelerimin dağnıklığı yazdığım yazıdanda belli oluyor konudan konuya geçmişim.

bayramdan kalan

ayakkabı kutularım, öyle çirkin duruyordu ki hepsi farklı...
onları kapladım, bayramda burada bulabildiğim en güzel kapla :)
daha cici oldular. daha bir güzel gözüküyorlar.bakın

elbisemin beğenmediğim yırtmaç kısımlarını kesip, elbiseyi tunik yaptım.ama daha işi bitmedi, birazcıkda süsleyip boyarsam o zaman güzel olacak.

birde dikerken deli olduğum. dikip dikip söktüğüm.
pembe kelebeklerin bile beni sakinleştiremediği. aslında tek kolunu yaptım. hemde çok güzel olmuştu,patronsuz, teğelsiz. ama üstüme giyip nasıl olduğuna baktığımda ise dikiilmiş diğer kısmıda söküldü :(

neyseki bayramın son günü bütün uğraştığım herşeyi bir kenara atıp.
önce twiligt new moon...
ardındanda flashforward'a başladım.
bayramdan kalanlar bunlar, bol bol dinlendim. ama iznimi bekliyorum haftaya...
devamı haftaya...

dikmek ve sökmek

evet bayramın 2. günü bugünüm. dikmek ve sökmek arasındaki o ipte cambazlık yaparak geçti. tam kafayı sıyırıyordum ki. her şeyi toparlayıp kaldırdım. bir daha ne zaman açarım bilmiyorum. ama bir yandan afaganlar gitmiyor bir yandan gaza geldim. yapmam lazım. ama en sonunda pes ettim.
ben neden öyle bir fikire kapılmışım bilmiyorum. dikiş dikmenin kolay olduğuna inandırı vermişim kendimi..
işte sen misin ? inanan.
yok ama bu minyatür dikiş makinasının azizliği diyeceğim. ben dikiyorum o sökülüyor. kumaş mı dikiş tutmuyor. benim azim mi? körelmiyor anlamadım.
zaten dikilmemesi gereken bir yeri yanlışlıkla dikmişim. orası sökülmüyor. doğru dikilen yerler sökülüyor. bir yandan ip bitiyor. onu sar tekrar tak, o incecik iğneden ipliği geçir. ben anladım ki bende o kadar sabır yok. yok ben bu işi yapamıcam. keyifle film izlemek varken, şu güzel günüm heba oldu bir şey değil. neyse şuan gözüm tekrar görmek istemediği için fotolarını koyamıcam ama bir ara koyarım. güleriz hep beraber...
p.s: şimdi gidip dikiş dikemediğim odanın dağınıklığını yerlere düşen iplik parçalarını toplayayım bari

iyi bayramlar

bayramın ilk günü koşturmacalı geçti. bu bayram benim için şimdiye kadar geçirdiğim bayramlardan çok farklıydı. 31 senedir geçirdiğim tüm bayramlardan farklı. şimdiye kadar annemlerle geçirdiğim bayramlarımın ritüellerinden farklı bu bayram depleasmandayım dicem, ama değil, koca çalıştığı için kendi evimizdeyiz.bu yüzden planlarım var umarım gerçekleştirebilirim. gündüzleri koca çalıştığı için evde yalnızım biraz dinlemece, biraz flashforward izlemece, biraz dikiş, biraz kolye ile rahatlamaca ile geçirip şöyle keyif yapıp akşamlarıda bayram ziyaretleri yapalım diyorum bakalım neler yapabileceğim göreceğiz.
hepinize iyi bayramlar

recai amca

herşeye rağmen hala iyi insanların olması çok güzel.
dün gece gelen mesajla şaşırdım. kargomun yola çıktığı yazıyordu hemde izmirden..
teşekkürler recai amca...
sağolsun düşünmüş ufak bir bayram armağanı gönderiyormuş bize...
düşünülmek ne kadar güzel.
sabahta aradı...sesini duymak nasıl mutlu etti beni, öyle neşeli bir ses ki
65 yaşında, ama hala enerji dolu, hala bakımlı, ince ve kibar;
üstelikte 65 senelik hayatın ona yaptıklarına rağmen.
çok şeyler yaşamış, çok acılar çekmiş...
özledim onunla muhabbetlerimizi,
bir odaya kapanıp, yazdıklarını okumayı, yaptıklarına bakmayı, eskiyi dinlemeyi
anlattıkları onu kıran üzen şeylerde olsa, yaşadıklarına ortak olmayı...
recai amca benim babamın askerlik arkadaşı, ama amcamdan daha yakınız.
ilk aşkı, yaşadıkları, askerlik anıları, ilk evliliği, oğlu, annesi, ikinci evliğiği , suna teyze(eşi),
hayata bakış açısı, beklentisiz yaptıkları...
bunları onunla konuşmak çok keyifli...
özlemişim seni recai amca iyiki varsın

özen

işini özenle yapmayan, işine saygı duymayan insanları anlamıyorum.
özelliklede insanlara bir hizmet sunuyorsan bunu anlamak dahada imkansızlaşıyor benim için.
evet konu şu evleneli 5 ay olacak... 5 ay önce çektirdiğimiz. arkadaşımın bir arkadaşı olan insanla fotograf çekmesi için anlaştığımız. düğüne gelip fotografımızı çeker çekmez parasını hemen eline saydığımız; düğün telaşı ile ne parayı verdiğimize dair bir fatura nede bir yazı aldığımız; fotografçıdan sonunda düğün albümümüzü aldık.
5 ay sonra elimize ulaştı, üstelik ona nikahtada fotograf çekebilirmisin diye sorduğumuzda tabiki dediği için o fotoları seçmek için gittiğimizdede albümün haricinde olan bu fotografların tanesi için diğer fotografçıların bir fotoyu basmak için istediği paranın tam 4 katını istemeside ayrı bir olay...
albümü ha oldu olacak diye bizi oyalaması, söylediği tarihten sonra bizi hiç aramaması, biz aradığımızdada daha hazır değil demesi, kaçıncı aramadan sonrada işlerin iyi gitmemesi yüzünden fotoları baskıya geç gönderdiğini itiraf etmeside ayrııı...
işte sanat gözüyle baktığım fotografçılığı, hayatını idame için kullanan bir insanın sanatsallıktan ve işine gösterdiği özenden ne kadar uzaklaştığını görmek..hem insanların hemde içler acısı ülkemin halini bir kez daha önüme serdi...
bence bu konudada en fazla özen göstermesi gerken insanlarda öğretmenler, buradan tüm öğretmenlerin öğretmenler gününü kutlayıp,işlerini severek ve büyük bir özenle yapmalarını dileyeyim.
ps: allahtan fotolar güzel, bu konuda hakkını yememek lazım. ama tuğbanın (defdefin annesinin) fotolarından sonra, şuanda evlenmeyi ve fotolarımı tuğbanın çekmesini isterdim.

sevinç ve hüzün

öncelikle bu çiçekler sevgiliye gitsin. bugün doğungünü. nice mutlu huzurlu beraber seneler ..
gerçi biz doğumgününü erken ankarada kutladık ama olsun.

cumartesi günü sevgili ile maç izledik. eee maçdan önce iddiaya girildi. sevgili fenerbahçeli ben beşiktaşlı olunca; maç bizim için heyecanlıydı...
ankaranın sevdiğim yerlerinden birinde bahçelide bir yere gidip, maç izledik. amçın sonunda tabiki sevinen ben oldum. ama şunu düşünmedende edemedim.
futboldan yola çıkarak;(sevgili üzülünce kıyamadım,bende sevinemedim) hayat ne kadar garip bir birilerinin mutluluğu birilerininde üzülmesinemi neden oluyor diye bir sorgulamaya başladım. hep bir kazanan ve birde kaybeden var hayatta...ne kadar hak mevzu bahis olsada birileri üzülürken sevinmek içimi sızlattı...

yolculuk

evet bugün öğleden sonra ankaranın taşlı yollarına doğru bir yolculuğa çıkacağım.
bu sefer kısa 2 günlüğüne...
2 hafta annemin mükemmel bakımından sonra ,5 günde kendime bakamayıp sonunda kendimi gribin kollarına teslim etmiş bulunuyorum.
annemde alışmışım tembelliğe vallahi zor geldi. oysa ne kadar düzenliydim. neyseki anne kucağına şevkatine geri dönüyorum. oooo şimdi biraz nazda yaparım. onun yapacağı takviyelerle 2 güne bir şeyim kalmaz iyileşirim.
yollar gözümde büyüyor. üşeniyorum gitmeye...
kocada hasta, zaten dün ondan geçti muhtemelen (gerçi etrafta o kadar hasta insan varki hangi birinden geçti bilinmez).
bu aralar ne yaptığımdan bahsedeyim. kendime bir tarla, birde cafe kurdum,gecenin bir körlerine kadar yemek yapıp, tarla ekiyorum :)
evet facebook çılgınlığına, aslında hiç hoşlanmam (hoşlanmazdım demek daha doğru) bende katıldım. eee neden olsa insanın hayallerini (cafe) sanalda olsa gerçekleştirmesi güzel...
simulasyon gibi birşey ama keşke bir cafe açsam ve bu kadar iş yapsa...insanlar ne kadar aç yemek yetiştiremiyorum.:)

gelişmek

insan nasıl gelişirki...
insan kendini nasıl geliştirebilir ki...
işte bende kendi çapımda bir şeyler yapmaya çalışıyorum. hem kişisel gelişimim, hem sosyal gelişimin, hemde iş ile ilgili...
ama son zamanlarda kendimde fark ettiklerim.
sanki bir az daha içime kapandım. ben ki konuşmayı çok seven, içim dışım bir olan ben artık daha çok susup, düşünüp, daha az konuşuyorum.
özlüyorum eskiyi, geçmişi her şeyin daha masum olduğu günleri...
eskiden hiç tanımadığım insanlara bile ilk başta %100 güvenirken,
artık biraz daha azaldı güvenim insanlara, neyseki tamamen yitirmedim.
çevremdeki insanların, etrafdaki insanların bakış açılarına şaşırıyorum.
şunu fark ediyorum ki. her kez kendini düşünüyor, benimde kendimi düşünmem gerektiği...
insanlar sadece kendi çıkarları uğruna savaşırken, herkezin bireysel hedeflerin peşinde olması gerektiği...
sonra bakıyorum bu ülkeye, millete...
bence gelişememizin en büyük nedeni; bencillik, kıskançlık.
türkiyede aynı yada farklı meslek gruplarından insanların ürettiği ne kadar az şey var.
biz toplu halde iş yapamıyoruz. biz toplu halde üretim yapamıyoruz. ar-genin türkiyede neden bu kadar zayıf olduğunun kanıtı bu...
biz beyin fırtınası bile yapamıyoruz. çünkü kimse düşüncelerini bir başkası ile paylaşmak istemiyor. çalınır diye...
bu yüzden herkez kendi rüzgarında esiyor. fırtına ise sadece birbirleri arasındaki çıkar çatışmalarında yaşanıyor. bu ülkede bilgi paylaşılmıyor.
işte böyle bir ülkede daha oldukça yeni olan, geleceğe dair hedefleri,idealleri olan benim gibi insanların bir şeyler öğrenipde kendini geliştirebileceği birilerini bulması çok zor.
işte bu yüzden özlüyorum eski arkadaşlarımı, o çıkarsız, masumane olan her türlü ilişkiyi...
büyüdükçe kirleniyor sanırım insan...
bende artık çok masum değilim en azından şimdilik sadece insanların yaptıklarının altındakini fark edebilmek bile buna örnek diyorum

ipekci cemal

ankara dedim ya...
annem beni eskiden çok eskiden gidip, bir şeyler aldıkları yere götürdü işte orası İPEKCİ CEMAL



işte oraya girince içeride saatlerim geçti. üstelik cemal beylede tanıştım. çok şeker ton ton bir dede...

o ahşap oyuncaklara bayıldım.
kurdelelerin, keçelerin öncede saatler geçirdim.

geldim, özlemişim

2 haftadır ankarada annemlerin yanında onlarla bol bol özlem giderip, bir yandan kafa patlatan, insan zorlatan yorucu, bir o kadarda boğucu bir eğitim sonraları yaptığım gezintiler iyi geldiiii...
annemin sabah akşam vazgeçmeden sıktığı çeşit çeşit meyve suları, bir elim yağda, bir elim balda her şeyin önüme geldiği benim bol bol şımardığım akşam sohbetlerinden biri daha sona erdi...
canım annem, canım babam teşekkürler...
uzun zamandır istediğim bundan aldım, hemde morrrr...birde croksların kışlığı çıkmış görünce dayanamadım aldım. çok kullanışlı içindeki çıkıyor.hem yaz hem kış için
kendime bir sürü thsirt aldım,yeni ciciler yapmak için, ahşap boyası, kumaş boyası ...
ayrıca ne zamandır kutusunda duran boncuklarım ortaya çıktılar yeni kolyeler yapılmak için...
yapılacak çok şey var yaniii...
yeni yerler keşfedildi. arkadaşlarla görüşüldü. görüşülemeyenlerde oldu...olsun bir dahaki sefer...
zaman bulup bloga giremedim. aklım sizlerde kaldı...
yoldan geldim. hemen burdayım, sizlere uğrayacağım neler yapmışsınız, iyimisinz diye
bu çiçek ankaradan sizlere geldi. hepinizi özlemişim

yarın yolculuk

sıcacık bir çorba ve yanında kızarmış ekmekle başlayıp...

bugün evde biraz keyif biraz hazırlık yaptım.
yarın yolculuk var sabah ankaraya gidiyorum.
2 hafta boyunca ankaradayım. ailemle, arkadaşlarımla ve ankarayla özlem gidereceğim.
bugün bunu hazırlığını yaptım.
uzun zamandır izleyemediğim filmlere bakıp...
burn after readingi izledim.

şimdilik bezeyle sonuçlanan bir günün özeti...

p.s şu yollar gözümde büyüyor...ışınlanmayı biran önce bulsalar.

melek kanadı

dünkü tatilden yararlanıpda tommyde 50 tl'ya yazın satılan thsirtün benzerini yapmaya çalıştım elimdeki yapıştırma taşlar bitince tam olarak yapamadım. ama işte karşınızda 29 ekim thsirtü


melek gönüllü, melek kalpli insanların çoğaldığı, ne istediğini bilen kimseyi kırmayan, üzmeyen, yurdunun vatanının kıymetini bilen insanlar itaf olunur.

rahat geçen, cuma günü diyen sevinilen bir günün ardından arkadaşlarla yenilen yemeğin ardından muhabbet edilip, keyifle yudumlanan şarap eşliğinde geçe bir gece...
canını hiçbirşeyin sıkamayacağı, dürüst, doğru, içten insanlarla geçirilen dar ama bir o kadar geniş zamanların tadından yenmeyecek dakikalar...
özlemler...özlenenler...

cumhuriyet

ankarada olmadan geçirdiğim ilk Cumhuriyet Bayramı bu...
geleceğin modern, çağdaş genç kızlarını gururla izliyorum.
TRT1 de bayram kutlamasını izliyorum, tüylerim diken diken...
çok mutlu gururluyum, ama nedense içimden ağlamak geliyor.
cumhuriyet bayramınız kutlu olsun.

istiyorum

fotograf makinası


barcelona turu...
dikiş makinası (tabiii böyle değil).
bir kadın bir erkek her gün olsun...
bir tanede bundannnnn...
dalmak istiyorum...
kişisel gelişim adına kitaplar okumak, kurslara gitmek istiyorum.
yamaç paraşütü yapmak...
veeee ikea ankarayada açılsın istiyorum...
daha bitmediii, devamı gelicek...

sonbahar

kışa yaklaşırken, sonbahar iyiden iyiye kendini gösteriyor. günein son demlerinden yararlanmak, güneşin o sıcaklığını hissetmek çok güzel...
yaprakların aldığı kimi sarı, kimi kızmızı renkleri gördükçe saçımı kızıllı-kahveli bir yapmak geliyor içimden

yarından itibaren yağmur geliyor... bizim haftasonu planlarıda sevgili çalışacağı için yağmurla beraber akıp gidiyor.
bende belki bu arada tatilden istifade edip yeni bir şeyler üretirim.
aklımda bir taç var onu yapmak istiyorum.

maden

evet bizim işimiz gereği, genelde şehirden uzak yerlerde bulunuyor...
hal böyle olunca bu işi yapmak istiyorsan; şehire hasret yaşıyorsun.
küçük bir yerde yaşadığın için çevrendekilerde hep aynı oluyor.
her kez işini sever, fakat kimse yaşadığı yerden mutlu değildir.
eskiden çoook daha farklıymış; anlatılanlara göre...
benim çalıştığım yer 1950 yıllarında kurulmuş ve o zamanlar, maskeli balolar,
sitenin içinde yüzme havuzu, içinde sinemanın olduğu bir yermiş.
sezen aksu buraya gelmiş...ve bir çok isim daha..
ya o zaman insanlar yaşamayı biliyormuş...
o zaman daha bir samiyet, içtenlik, dostluk varmış buralarda..
şimdi ne havuz var ortada nede sinema...
aynı samiyetin kaybolduğu, çıkarın ilişklilerin önüne geçtiği gibi

kurnaz tilki

Hayatım boyunca heppp saf oldum. Kendimi düşünüp çıkarlarım doğrultusunda hareket edemedim. İçimden ne geldiyse o dilimde oldu ve onu yaşadım. İnsanları üzmekten hep kaçındım. Ama genelde sonunda üzülen ben oldum. Şimdi uzun zamandır yaşadığım olayların sonucunda; insanların çıkarlar yada insanların bir olay olmadan önce onu hesaplayıp planlayıp ondan 5 sonraki adımı düşünüp, karşılarındakini getirtmek istedikleri noktaya getirtmeleri, hedeflerine ulaşmalarını hiçççç anlayamadım. Çözemedim.

İşte hayat böyle dönermiş oysa…iş yerinde yaşananlardan bu bir kez daha yüzüme tokat gibi çarpınca…

Yaşadığıklarım ya bunu kabul edip boyun edeceksin. Yada gideceksindi…

Ama sen neler söyledin yasemin kafam iyice karıştı, kurnaz tilki nasıl olunur. Nasıl yara almadan, canım bile acımadan ben bu kurtlar şavaşından bu kuzulukla nasıl kurtulurum.

Ben hepppp etrafımda iyi insanlar olacak, yada sonunda iyilik kazanacak diye robin hood, polyanacılık oynarken mi kalmışım.

Birine sevsende sevmesende iş yaptırabilmek için gönlünümü alman, yalakalık mı yapman, hatta 2 takla atıp önümde yerlere yatman mı gerekecek…

Ben sanırım herkezi olduğu gibi sanarken, onları neden anlayamadığımı düşünüp, insanları çözemezken yorulmuşum.

Oysaki insanlar beni çözüp çoktan planlarını yapmışlar…

Acaba satranç oynayarak kendimi geliştirebilirmiyim…

En iyisi satrança başlayıp, yanında nasıl yönetici olur, insan psikolojisi nasıl çözülür, insanları ikna etmenin yolları, ve ayrıcada biraz strateji oyunu oynasam azıcıkda olsa kurnaz yavru tilki olabilirmiyim.???

uffff kafam karıştı yine safmıyım, neyim???

keyf anları

projeler biter ve giymek için sabırsızlanılır.
sabırsızlanmaya ne gerek hemen giyilir.

hemen ardında şimdi ne yapsama başlanılır.

günün yorgunluğu atmak için, kafa dağıtmak için, stresi boşaltmak için...
elde proje yoksa gecenin bir yarısı, tatlı krizini unutmaya çalışıp, başaramayınca gecenin 12 sinde
elmalı kurabiye yapmaya başlanılır. bütün sinir hamurdan alınarak, stress atılır.
sonrada gecenin sessizliğnde ...
elimde kurabiyem... nette gezilir...

hatta bir tanesi kesmez...ikinciyi yerken keyf yapılır.