tunik boyama

fimolarımı sipariş verdim. bian önce gelsin. biran önce yapmak istiyorummmm..

boyama

bu aralar takdım boyamaya...
ahşap kumaş derken yakında elimde fırça önüme gelen her şeyi boyayacağım.
eee hava soğuk, evden dışarı çıkmak istemiyor insanın canı...
bende önce aşaplarımı, sonra ne zamandır bekleyen tuniğimi boyadım yakında fotosu gelecek.
yeni ahşap malzemelerim gelirse birde netten fimo hamuru siparişi verirsem,çünkü burada bulunmuyor, yakında yeni boyamalara başlayabilirim.
tabiii yeni malzemeler gelinceye kadar öncelikle seramik,cam boyamayıda öğrenirsem onları boyamakla devam edebilirim.

kar ve özlem

dışarısı buz gibi...
kar gene nazlı yağsam mı?
yağmasam mı?
biraz benim ruhum gibi
yapsam mı? yapmasam mı?
bu soğukda klasik cumartesi pazarını yaparken dondum...
allah evi olmayanlara yardım etsin.
uzun zamandır var bu içimdeki özlem...
canım dostlarımı özledim.
hayat ne garip bir dönem onsuz 1 gün bile geçirmediğiniz insanlar...
şimdi zaklardalar...
hep yanınınzda olduklarını,hep akıllarında olduğunuzu biliyorsunuz ama...
şöyle bir düşününce
ne zamandır?
gecenin bir yarılarına kadar oturup muhabbet etmemişiz?
ne zamandır, yüzyüze görüşememişiz?
ANLATACAK, KONUŞACAK, PAYLAŞAK o kadar çok şey birikmiş ki...
şu bahar gelsede, bahar turlarına başlasakda görüşsek sevdiklerimle...
seni özledim handanım, doğacım o kadar büyümüş ki...
ben sadece fotolarından görebiliyorum.
teyzesi doğayla vakit geçirmek istiyor...
seni özledim yasemincim.
seninle bir cafede oturup kahve içim konuşmayı...
geç saatlere kadar oyurup..
kahvaltı muhabbetlerini...
sizleri seviyorum.

cümlenin içindekiler

içimde bazen öyle bir heyecan oluyor ki,
göğsümün içinde bir kelebek pır pır ardından o kelebek uçup kaçamayıp sanki bir file dönüşüp midemin tam ortasına oturuyor...
işte hala bunları hissetmek çok güzelll...
hala heyecanlanmak, hala hissetmek kelimeleri
vurgulaya vurgulaya konuşmak, tam üstüne basmak..
hakkını vermek, konuşurken duyguyu ve çoşkuyu verip,
dinletmek ve seyretmek...
artık duygularda mı yitiriliyor, sanki duygu fakiri olmuşuz...
kimseye belli edilmeyen duygulara
sadece tv karşısında bir şeyler izlerken, etrafda yabancı yokken tepki verebilir.
ağlayabilir olmuşuz sanki
artık konuşurken daha uzun cümleler kuruyoruz sankiii..
ama bu cümlelerin içindeki kelimelerin anlamları havada;
ne duygu var içinde nede bir his...
bu yüzden uzun cümleler kurulsada,
ağırlığı olmayan hiç bir şey anlaşılmayan,
kafada sadece soru işaret yaratan cümleler!!!
hatta bazen bu dumur halindende çıkmışız,
kelimeler bizi dumura uğratmıyor anlamadığımız için...
öylesine söylenmiş sözler topluluğu diye bakılıyor...
zaman geçsin, diye edilen muhabbetlerin sonunda
çıkarılacak ne bir ders, ne bir sonuç var ortada...
koskoca bir boşlukdan başka

kırmızı

kırmızıya taktığım günlerden birindeyim. yine büyük bir tutkuyla bağlandım. her yerde kırmızı görmek istiyorum. tırnaklarımda, dudaklarımda, üstümde , başımda...

yine bir yorgunluk çöktü üstüme sabahları kafamı kaldıramıyorum. hele ki bu sabah gördüğüm rüyadan sonra... bütün gece ağladım sanırım...rüyamda...
öyle etkilenmişim ki...
rüyamda annem ölüyormuş...allah uzun ömürler versin..
nasıl zor bir durum hala kendime gelemedim. aklıma geldikçe uffff...
bu aralar elim yavaş, ruhum yavaş, hareketlerim, beynimin algılayışı yavaş...
ağır bir tosbaaa gibi hissediyorum kendimi...
kiloda almışım. bu klasik kış için aldığım kilolardan mı?
yoksa kullandığım ilaçdanmı alınan kilo anlayamadım. ama ağır ağır şiştiğimi hissediyorum.
kendime bir taç yaptım...
cd'liğimi ve şaraplığımı boyadım.
tabiki kırmızı-siyaha....
en kat verniğide attıkdan sonra fotosunu koyacağım...
tabiii daha süslenmeleride lazım...

başlamak

hani eskilerden bie söz var ya...
başlamak...
başlamak bitirmenin yarıdır diye...
işte benim için bu söz eskilerde kalmış...
eskiden bir şeye başladımmı?
bitirmeden başından ayrılmazmışım!
ya şimdi ne oldu,
şimdi neden böyle...
şimdi başladığım şey başladığımla kalıyor artık...
tabiki herşey konusunda değil.
yapmak zorunda olduğum ve yapmakda çokda isdekli olmadığım şeylerde
bu böyle, başladım, biraz ilerledim.
işte takıldım kaldım.
işte artık başlamak, başlanılanın yarım kaldığı anmış

barcelonaaaa

çok istesem....

çok istediğimi dünyaya böyle söylesem...

belki benim kocada buradan görür...

belki bir yolunu bulur izin alır süpriz yapar diye hayal kursam..

belki olur ...

hııı belli mi olur?

neden acaba burası, neden ispanyada başka bir ülke değil...

nedenini anlamadım ama mutlaka bir nedeni var...

biliyorum koca,sende istiyorsun...

ama şu stresin ve daha önemli olan diğer şeyleri halledersek inşallah temmuzdan sonra olur belki dimi??*

sığınak

burası benim için bir sığınak...
kimi zaman güldüğümü, kimi zaman kızdığımı,
kimi zaman sevgimi, kimi zaman nefretimi (ama çabucak geçiveren) paylaştığım.
kimi zaman fırtınada kalan
kimi zaman yağmurun altında gezinen
kimi zamansa güneşte kedi gibi gerinen...
işte burası en mahrem, en derin, en gizli,bir o kadarda aleni
yazdığım, okuduğum, öğrendiğim yer...
burası beni mutlu eden benim mutlu etmek istediğim insanların olduğu yer...
bazen içimden geleni yazdığım,
bazen aklıma ne geliyorsa yazdığım,
bazen usandığım,
bazen çoştuğum
bazen se sustuğum...
işte burası ruhumun sığınağı...
sende eşlik edermisin bana?

kar

artık kar yağsın istiyorum...

bu geçenlerde yağıyordu , o yakaladığım görüntü...fotoyu bulunca ne kadar özlediğimi anladım...

tabii çocuklukdaki keyfi vermesede yinede güzelll.

ankarada neler yaptığımı bir türlü yazamadım.
pastacılık dünyası diye bir yer keşfettim. kendimi kaybettim. gezdim dolaştım, aldım..çıkamadım.
şeker hamuru aldım.
adam kurabiye kalıbı alacaktım ve bir kaç çeşit daha kalmamış.
yılbaşında herkez malzeme almış...
neyse yarın netten alayım bariiii..
ama neler var bir görseniz. ve o malzemelerle pasta yapmak o kadar kolaymış ki onu anladım.
bir merdanenin 60 Tl, büyük muffin silikon kalıplarının 24'lü 250Tl olduğunu görünce yuh oldum...
ama tabiki bu malzemeler pastaneler için, ama olsun yazık dedim pastanelere bu kadar pahalı olur mu?
eee tabi pastane,cafe açma isteği içini kavuran biri olarak gelecekde meslekdaşlarım olacak insanları savunma güdüsüyle hareket ettim tabiii...
edoşun doğumgünüe gittim...
özlemle görüştüm. aslında nasıl özlediğimi fark ettim..
fotoları sonra ekleyeceğim.

çalışmak

bu yoğunlukta çalışmayı öyle özlemişim kii...
ne zamandır, işler var ama çok yoğun değil birde bana keyif veren iş değil...
bugun bütün gün masadan kalkmadan bilgisayar başında çok yoruldum ama çooook da keyif aldım..
hayat bazen birbirini aynı olunca yakındığım şeylerde, farklı zamanlarda olan, farklı yaşantılar fakat aynı insanlarla olan vakalar karşısında benim hissettiklerim hep aynı olunca ...
kendime kızıyorum, aynı şeylerden şikayet ediyorsan , neden düzeltmiyorsun, eğer düzeltemiyorsan, neden şikayet edip benim kafamın etini yiyorsun ey beyin...
bari keyif almaya çalış, şikayet etme o durumdan....
p.s : insanların istediği bir şeyi , sırf kendim istemiyorum diye yapmadığımda karşımdaki insanlar kırılmıyor...(bunu öğrenmem lazım değil mi?) kırılmazlar değil mi?**

bir koşu gittim geldim

evet perşembe akşamı cuma günkü toplantı için ankara yolcusu olan ben...
bugun evimde olmakla beraber...
neler yaptım neler hepsini yazacağım.
hepinizi dolaşacağım.
ama önce şu ayağımın tozuyla,
toparlamam gereken , bir ev...
biraz işşş..
birazda kendim varımmm

bir yanım yok der öbür yanım istermiş meğer

evet bugünüm nasıl geçti anlatamam...
heyecanlı...
meraklı...
kararsız...
düşünceli...
dalgın...
kısaca olmalı mı? olmamalı mı?
evet dün doktora gittim. 12 günlük bir gecikme üzerine...
hep beklemenin zor olduğunu bilirdim, ama bir geçikme bu kadar mı?
farklı duygu yaratır insanda...
tabiki doktorun muayenesinden sonra ilk şüphe ve diğerleri...
ama ilk önce ilk şüphe üzerinde durunca..
ben imkansız ama dedim. doktorda imkansız diye bir şey yok dedi..
yarın gel kan testi yapalım dediii...
ben panik, koca panik!! (tabiii bu ilk tepki)
daha hazır değiliz, henüz düşünmüyoruz kiii...
daha ben kendimi hazırlıcam, sigarayı bırakıcam, folik asite başlıcam...
planlı olmalı yani bazı şeyler diye düşündüm.
sabah gidip kan verdim.
beklemek ne kadar zormuş.
beklerken neler geçti aklımdan...
ve sonunda karar bir yanım yok der öbür yanım istermiş meğer ...
hazırlayı verdim kendimi korkularımı itip bir yerlere...
hayırlısı dedim heppp...
ve sonuç yok...
daha hazır değilmişim.
ilk süphe boş çıktı ama
bebek yok ama,
şimdi başka bir karar var önümüzde...
bir miyom var...şimdilik çok büyük değil ama
hamilelik sürecinde büyüyormuş...
sebeb olabileceklerini anlattı, olmayabilirde dedi...
şimdi ya bu miyomdan kurtulucam,yada böyle devam edicem...
belki bu konuda yardım edebilirsiniz.
fikir verbilirsiniz.
şimdilik ameliyat düşünmüyorum, başka bir doktorada gideceğim.
bitkisel bir yöntem deneyeceğim.
hani şu maranki var ya...
onun tavsiyesi bir kür...
inşallah işe yarar...
ameliyata gerek kalmaz.
hayat öyle garip ki..
hep bir karar vermek zorundayız...
önümüzde yollar uzanıyor ve bir yolu seçip devam etmek zorundayız...
umarım her yapılan seçim en doğru ve en hayırlı seçimler olur hepimiz için

?

kaç gündür yazamadım...
nasıl geçti zaman hayal meyal...
çok hastaydım, gribim, işten gelip yatıyorum. üşüyorum, ateşim var, giyiniyoorum kat kat, terliyorum,üstümü değiştirip tekrar aynı işlem...
yeniyıl hastalıkla geldi, umarım böyle geçmez...

yarın bir haber almaya gideceğim, inşallah bizim için hayırlısı olur.
yarınki haberden sonra yazacağım ayrıntılarııı..
nasıl karışık duygular içindeyim anlatamam.
belki bir karar ermemiz gerekecek nasıl zor bir karar bu...

yılbaşı gecesi görüntüleri

evet yeniyılı bizim buranın tek eğlence yeri olan yerdeki yılbaşı partisinde geçirdik.
her zamanki gibi bir klasik olan ahmet abini şarkıları eşliğinde
kocayla...
arkadaşlarla...
börülcemle...
eller havada karşılanan bir 2010...

3 ü bir arada

evet yılbaşı ertesinin ertesi günü hava soğuk...
kapalı rüzgarın uğğğ uğğğ sesi geliyor içeri...ağaçların camlara vuran sesleri
üstümde battaniyem, ellimde sıcacık kahvem, yanımda kocam...
film izliyoruz.
2 günde 3 film izlemişiz...
filmli günler başlasın diyorum..
1. AVATAR: zaman zaman gözlerimi dolduran filmde insanlığı ne kadar kötü, yok edici olduğunu gördüm. hani biraz da bozulmadım değil! bir madenci olarak, madeni çıkartmak için yapılanları görünce. vallahi doğaya tek zarar verenler madencier değil.
bu filde vallahi psikolojimi bozdu... insanlık nereye gidiyor...dedim

ve 2012 son olarakda filmin konusu yok. görüntüler güzel birde sonundaki insanıyet...

2010

burada olup şimdi süslenip püslenen yerleri göremek.
o ışıltılı mağaza vitrinlerine bakıp dalıp, kaybolamadan.
sevdiklerine hediye alacak yer bulamamak, bulsanda alacak bir şey bulamamak.
internet alışveriş yapmaya alışmak hatta sevmek...
ama çok beğendiğin ürünün stoklarda kalmamasına üzülmek..
internetten beğendiğin şeyi telefonda annene anlatmaya çalışıp, onu koştura koştura o mağaza senin bu ağaza benim gezdireererk aldırmak.
işte mesela bu yukardaki ürünlere erdim, bittim.
stokda yokdu. hemen telefn edip mağzada olup olmadığını sorup annemi bir koşu mağazaya gönderdim.işte benim ilk yılbaşı dileğim geliyor.
2010 da umarım kocamın hayalleri gerçek olur,benide buradan kurtararak, ankara da yaşatır.
öncelikle çok şükür ediyorum allahıma...
2010 dan sağlık mutluluk, şans, huzur, sevgi,saygı, başarı istiyorum bizim ve herkez için...
2010 birde çok istediğimiz arabayı alıp bize sağlıkla kazasız belasız kullanmayı nasip etsin.

p.s: birde sizinde tümmm dilekleriniz gerçekleşsin ne istiyorsanız hepsi gerçek olsun. üst komşum iyileşsin. foto: mudo.com.tr'den alınmıştır.

tembellik

kartlarımdan 2si yerine ulaştığına göre yaptığım kartların fotolarını koyabilirim. çalışmalar sırasındaki dağınıklığım.

iznimin ilk günü geçti bitti ne yaptım hiiççç..
tunik boyayacaktım.fırçamı kayınvalidemde unutmuşum. bugün yine unutttum.
şunu anladımki tembel tembel evde oturunca dahada bir tembelleşiyorsun.aslında bugun dışarıdaki işlerimi hallettim yarın ki planım hiç evden çıkmadan evde keyf yapmak.izlemek istediğim filimleri battaniye kahve ve cips ve kola ve çiklata eşliğinde yemek...
tabiii bilgisayarın başınan kalam tüm bunları yapacağım birde
ingilizce part tuuu kısmı varrr

diyalog

bütün perşembe ve cuma dolaştım bütün kırtasiyelerini tavşanlının ...(gerçi toplasan bir elin parmağını geçmez kırtasiye sayısı)
soru:pardon kart varmı?
cvp:yok!
bir diğeri
soru:pardon kart var mı?
cvp:yok!
diğerlerindeki diyologda çok farklı değil di!
taaki ilçenin göbeğindeki en meşhur kırtasiyeye girene kadar...
soru:pardon kart varmı?
cvp:var...
içimden çığlık atasım geldi :)
adam çıkarttı kartları tavşanlı resimleri olan kartları...
bozuldum tabii
yılbaşı kartı varmı peki?
cvp:yok
soru: neden getirtmediniz peki?
cvp: yılbaşınımı biliyoz ki!!!!
evet ben dumur yılbaşı nasıl bilinmezki yılın başı adı üstüde...
tamam ilçede herşey anons ediliyor. ilk geldiğimde çok şaşırmıştım. alıştım artık.
eee be amca yılbaşının geldiğini sana anons mu ettirmek gerekiyordu?
bu diyologdan sonra renkli karton alıp iş başa düştü...
eee tabiki sağ olsun hamarat diva...
fotoları; kartlar yerine ulaşınca koyacağım şimdilik süprizzzz....
yıllık izinlerimiz devretmeyip yandığı için geriye kalan son 3 günlük iznimi aldım. 3 günü evde dinlenip üretip,tüketip, çalışıp, yazıp, gezip geçireceğim.
not: primarimadan aldığım şeylerin yanında sağolsun ebrucum onların yanına birde hediye koymuş... nasıl mutlu oldum, buradan tekrar teşekkür ederim ebrucum.

sözün bittiği an

cumartesi günü bol üretken, zamanla yarışarak geçti, ben daha erken daha erken derken yılbaşına ne kaldı...
boyandı, dikildi, kaplandı, paketlendi..
yaptıklarımdan bir tanesi
kayınvalidemler, bir atölyede ahşap boyuyorlar,sabah akşam, gece gündüz.
hummalı bir çalışma var, bende işten ve evden arta kalan zamanlarımda atölyeye gidip, onlarında yardımıyla birşeyler yapıyorum .
işte benim sevimli meleklerim.
bu arada hepsi internet özürlü olduğu için, ayrıca yaşadığımız yerdede bu ahşap boyama ürünleri bulunmadığı için banada onlara netten ürün bulmak, sipariş gibi işler düşüyor. biraz önce bu çalışmaları yaparken nette kayboldum. insanlar ne kadar güzel şeyler yapmışlar..
eee tabiki teknik bilmeden ancak bu kadarı yapılabiliyor.
bu arada benim istediğim resim kursu olayı suya düştü. yeterli sayı toplanamadığı için kurs açılamadı...
bugun kötü bir haber aldık. kayınvalidemin arkadaşlarından birinin çocuğu daha 29 yaşında handenin ölüm haberi geldi...
hayat öyle garipki..
üniversite mezunu, yurtdışında master yapmış,2 senelik evli hande 6 aydır hastanede yatıyordu. cerrah bir baba, hemşire bir annenin tek çocuğu, kızı olan hande 2 senedir tedavi gördüğü beyin kanserine bugun yenik düştü...
işte hayat doktorda olsan, kızına yardım edemedikten sonra, paranda olsa en iyi doktorları getirtip tedavide ettirsen, hastanenin bütün olanakları seferberde edilse, kaderin önüne geçilemiyor.
bazen hiçbir şey yetmiyor ve elin kolun bağlanıyor.
daha gencecik, umutları, hedefleri olan bir genci kaybettik herşeyden önce...
ve allah bir kere daha zaman zaman unuttuğumuz, koşturmaya kapılıp telaşla bazı şeyleri aklımıza getirmediğimiz de,bir kere daha hatırlattı. hayatı aslında ne kadar boş ve basit olduğunu...boş yere kimseyi üzmemek, kırmamak gerektiğini....
işte böyle buruk, sıkkın, üzüntülü bir pazar geçti.
ailesine baş sağlığı diliyorum. nur içinde yat hande...

hediyem

ilk yeniyıl hediyemi sevgili tuğçeciğimden aldım.
bir önceki yazımda neler hissettiğimi azda olsa ifade etmeye çalışsamda,
ifadesinde zorlanıyorum. amaç gönül alma iyiki varsın blog...
birbirimizle hiç karşılaşmadan belkide birbirimizin neler yaşadığını bilerek, birbirimize her türlü konuda destek olup, birbirimizin yanında olduğumuzu yorumlarımızla belli ederek belirli bir noktaya gelen blogdaşlığımız...
önemli olan birbirimizi anlamakdı, yazılanlara dokunabilmek, o an orada olabilmekdi, ne düşündüğünü anlamaya çalışıp, hislerini anlayabilmek, hayatı , yaşamı huzuruyla, mutluluğuyla ve acısyla her şeyi çıkarsız, sevgiyle ortaya koymakdı...
önemli olan onların seni düşündüğünü senin onları düşündüğünü fark etmekdi..
bu farkı fark edenler ve ettirenler işte buradayız,
bu hediye beni çok mutlu etti. benim iin çok özel tıpkı yazdıklarıma yazılan yorumlar gibi...
beni anlayan, yada anlamaya çalışan, benimle aynı yöne bakan, bakmasada bakmasakda bizlere bir bakış açısı kazandıran bir şeyler öğreten düşündüren ve yalnız olmadığımızı hissettiren güzel dostluklar kazandıran bloga teşekkür ederim. sonrada yorum yazarak yanlız bırakmayanlara ve sana tuğçecim.

çoook teşekkür ederim. kalbimin en derinliklerinden bana yeni dostluklar kazandıran bloga teşekkür ederim.